Redwoods Treewalk

We zijn gaan lunchen bij het café bij Orakei Korako. We waren daar een paar weken eerder al geweest, en toen we een afslag zagen naar Orakei Korako leek het een goed plan om daar te gaan lunchen. Het was echter een stuk verder dan we dachten en de lunch stelde eigenlijk niet veel voor. Wel nog een indrukwekkende roofvogel gezien op de weg. Helaas waren we net te laat voor de foto. 

Onze volgende tussenstop op deze dag ligt aan de rand van Rotorua. Het 40 km² grote Whakarewarewa Forest staat vol met kustmammoetbomen, ook wel bekend als kustsequoia's. In het gebied is een treewalk aangelegd waarbij je hoog boven de grond van boom naar boom loopt. Rond de bomen zijn platforms aangelegd zodat je rondjes om de bomen kunt lopen.

Op de eerste foto de ingang. Via de eerste hangbrug loop je over de parkeerplaats het bos in.

Het was hier erg druk. We hadden geluk dat er net een plek vrij kwam op de parkeerplaats. Nadat we een kaartje hadden gekocht moesten we even in de rij staan voordat we aan de wandeling konden beginnen. Gelukkig was het eenrichtingsverkeer. Er liep een modern ogend stel met een Aziatisch uiterlijk. Ze vroegen of we even een foto wilden maken. Toen we vroegen waar ze vandaan kwamen was het antwoord toch wel verrassend: Afghanistan.

We zijn hier zelf ook nog maar eens op de foto gegaan. Op de eerste foto is een trap te zien naar het hoogste platform van de wandeling. Je zit dan op een hoogte van ongeveer 20 meter en kijkt neer op de lagere platformen.

De kustsequoia's hebben lange stammen en bovenin veel vertakkingen. Het is inmiddels ruim 100 jaar geleden dat de eerste sequoia’s in Nieuw-Zeeland zijn aangeplant en ze blijken hier sneller te groeien dan in hun oorspronkelijke leefgebied in Noord-Amerika. De hoogste boom is inmiddels ruim 75 m hoog. In de Verenigde Staten zijn de hoogste bomen ongeveer 115 meter hoog.

Tussen de sequoia’s groeiden veel varens. Soms meters hoog, maar altijd minder hoog dan de mammoetbomen.

Van de redwoods in Roturua zijn we naar de ons motel in Whakatane gereden. Het was een erg mooi motel dat werd gerund door een heel vriendelijk echtpaar. Het was eigenlijk eerder een nogal luxueus ingericht appartement dan een motelkamer.

Ohope beach

We zijn die avond gaan eten in een Mexicaans restaurant bij Ohope beach. Dit strand ligt ongeveer 7 kilometer ten oosten van Whakatane. Een mooie plek. In de bediening werkte een Nederlands meisje. Ze woonde al een tijdje in Nieuw-Zeeland. 

Te Puia

Te Puia ligt aan de zuidrand van Rotorua en is een plek voor Maoricultuur en geothermische verschijnselen. Wij hebben ons volledig gericht op het laatste aspect. Direct na de ingang zagen we dat we in de buurt van een kiwi-house zaten. Wij wilden de nationale vogel van Nieuw-Zeeland wel zien en zijn dus naar binnen gegaan. Het was er vrij koud en donker met alleen wat rood licht. De kiwi is een erg schuwe vogel die 's nachts actief is en dit is blijkbaar de enige manier om zo'n vogel te zien. Er waren twee verblijven en in beide verblijven zat één kiwi. Nadat onze ogen een beetje gewend waren aan de duisternis hebben we beide vogels gezien. Het was niet toegestaan om hier foto's te maken. 

Het eerste geothermische veld waar we langs liepen bestond uit modderpoelen. Niet erg fotogeniek, maar toch wel indrukwekkend als je ernaast staat. Er staken een paar rokende schoorsteentjes bovenuit.

Pohutu geiser

Verreweg het meest indrukwekkende onderdeel van Te Puia is de Pohutu geiser. Pohutu betekent "grote plons" of "explosie" en je ziet al van ver de rookwolken opstijgen op de plek van de geiser. Zo'n 20 keer per dag is er een uitbarsting en dan kan het water tot 30 meter hoog spuiten. Boven een uitbarsting van de geiser op een ansichtkaartje. Op het moment dat we bij de geiser aankwamen was het vrij rustig.

Rond de openingen van stoomgaten in vulkanische gebieden zie je vaak gele zwavelafzettingen. Zo ook hier bij de Pohutu geiser.

Terwijl we bij een van de uitkijkpunten stonden was er een uitbarsting van de geiser. Op de achtergrond is de ruïne van het Geyserlandhotel te zien. Dit hotel is in 2017 gesloten omdat de bodem onder het hotel aan het verzakken was. Waarschijnlijk was het niet zo slim om zo'n groot gebouw pal naast een geiserveld te bouwen.

De ene ruïne voor de andere met daarnaast de uitbarsting van de Pohutu geiser.

Welkomzwaluw

De welkomzwaluw komt voor in Australië en Nieuw-Zeeland. Oorspronkelijk komen ze uit Australië, maar er zijn er waarschijnlijk rond 1900 een paar overgevlogen naar Nieuw-Zeeland en inmiddels zijn ze in vrijwel het hele land te zien. Opvallend dat ze hier rond de hete bronnen van de Pohutu geiser vlogen.

Toen de geiser weer tot rust was gekomen zijn we doorgelopen om de rest van Te Puia te verkennen.

Hier en daar nog een klein geisertje en enkele warmwaterbronnen zoals de blauwe erg warme bron op de foto hieronder.

Tijdens de wandeling werden we ook nog geconfronteerd met een beetje Maori-kunst. Er stonden tussen de bomen en struiken een aantal Maori sculpturen.

Er vloog ook een vink rond. Één van de vele soorten die eigenlijk niet in Nieuw-Zeeland thuishoort en is ingevoerd door de Europeanen.

Oudejaarsavond in Rotorua

Twaalf uur eerder dan in Nederland gingen we het nieuwe jaar in. In Rotorua was een festival in een park, er waren foodtrucks waar je allerlei soorten eten en drinken kon halen en hele families zaten er op dekens en klapstoelen te kletsen of naar het podium te staren. 

Wat daar gebeurde was waarschijnlijk goed bedoeld, maar we vonden het oersaai. Het was wel leuk om een keer oud en nieuw met zomerse temperaturen te vieren, in de loop van de avond koelde het wel flink af.

Om half 10 was er een laser en vuurwerkshow voor de kinderen.

Daarna hebben we het voor gezien gehouden en zijn teruggelopen naar ons motel. Om twaalf uur hebben we elkaar een gelukkig nieuwjaar gewenst. Voor nieuwjaarsdag hadden we een druk programma.