Excursie Otago Peninsula 1

De volgende ochtend hadden we een paar uur vrij genomen en hebben we heerlijk zitten ontbijten bij een klein eettentje. In de loop van de middag werden we bij The Octagon, het centrale plein, opgehaald voor een excursie naar Otago Peninsula. Een natuurgebied ten oosten van Dunedin waar je onder andere de zeldzame geeloogpinguïn kunt zien. Op het plein stond een kunstwerk waar het symbool van het gebied op was afgebeeld. 

De wieg van onze natuurgids voor deze excursie had in Tegelen gestaan, maar hij was al als peuter met zijn ouders naar Nieuw-Zeeland verhuist en sprak zelf geen Nederlands. Hij kon het wel verstaan. Het was een echte natuurliefhebber die met veel kennis en enthousiasme verslag deed van wat we allemaal zagen.

Australische purperkoet

De eerste korte stop was bij een weiland waarin een Australische purperkoet (in het Engels Australian swamphen) liep. Het is niet met zekerheid te zeggen wanneer deze vogels in Nieuw-Zeeland terecht zijn gekomen, meest waarschijnlijk is dat ze ongeveer 400 jaar geleden zijn gekomen via de Maori. Inmiddels leven er meer van deze vogels in Nieuw-Zeeland dan in Australië. Ze zijn familie van het meerkoetje en de waterhoenen. De foto's zijn vanuit het busje gemaakt en daardoor wat minder goed van kwaliteit.

Royal Albatross Centre - roodsnavelmeeuwen

Een wat langere stop werd er ingelast bij het Royal Albatross Centre. Bij dit centrum is de enige broedkolonie van de noordelijke koningsalbatros op het vasteland. Alle andere broedplaatsen van deze vogels zijn op kleinere eilanden rond Nieuw-Zeeland. Rond het centrum was ook een grote broedkolonie van roodsnavelmeeuwen.

Drie fases in het leven van een roodsnavelmeeuw.

Het kuiken dat nog maar net uit het ei is.

Een jonge vogel die nog niet de kenmerkende rode snavel en rode poten heeft.

En de volwassen vogel.

Twee meeuwen uitkijkend over zee en een meeuw vliegend boven het water.

Noordelijke koningsalbatros

Bij het Royal Albatross Centre was een plek waar je uitkeek op zee en waar de albatrossen af en aan vlogen. Het was prachtig om te zien. De excursie was bovendien zo gepland dat we er stonden aan het eind van de middag en dan heb je de grootste kans om de vogels te zien vliegen. Op een foto van een albatros in de lucht is eigenlijk niet goed te zien hoe enorm groot deze vogels zijn. Onze gids gaf de tip om te proberen ze samen met een meeuw op de foto te krijgen. Dat is hierboven gelukt, maar omdat de meeuw dichterbij was lijken ze ongeveer even groot.

 

Het eerste ei van een noordelijke koningsalbatros is hier in 1919 gevonden. Daarna heeft zich geleidelijk een kleine kolonie gevormd. Die sinds 1950 intensief wordt beschermd. Elk jaar worden in Dunedin de klokken geluid als de eerste albatros terugkeert op Taiaroa Head.

Koningslepelaar

 Koningslepelaar

Er vlogen bij Taiaroa Head niet alleen albatrossen en meeuwen boven zee. Hierboven een koningslepelaar. De koningslepelaar is vrij recent aan een opmars in Nieuw-Zeeland begonnen. 

 Bonte aalscholver

De meeste aalscholvers die we hier zagen waren gevlekte aalscholvers, maar de vogel die hier vliegt is duidelijk een bonte aalscholver. Hij heeft een witte buik en is verder bijna helemaal zwart.

Op de rotsen zaten een heleboel gevlekte aalscholvers. De grijze rug is veel lichter dan bij vrijwel alle andere aalscholversoorten. Deze soort komt uitsluitend in Nieuw-Zeeland voor.

Hierboven het uitzicht bij het Royal Albatross Centre. Daarna moesten we weer een stukje rijden om bij het natuurgebied te komen dat de belangrijkste bestemming was van deze excursie. Onderweg bleek dat onze gids over buitengewoon goede ogen beschikte. Hij zag een uiltje dat verscholen zat in een boomstronk en in de verte een ijsvogel op een paaltje. Het is gelukt om ze op de foto te krijgen, maar de afstand was te groot om er iets moois van te maken.

Daarna zetten we koers naar het gedeelte van Otago Peninsula dat privébezit is van van het bedrijf dat de excursies hier organiseert. De enige manier om er te komen is via zo'n excursie. Meest bijzondere aspect van deze excursie is dat je een grote kans hebt om de zeldzame geeloogpinguïn te zien. De rit eindigde boven aan een klif tussen een massa schapen. 

Nieuw-Zeelandse zeeberen

Van het eindpunt van de weg was het maar een paar minuten lopen naar het uitkijkpunt op de rotsen waar veel zeeberen lagen. Het was voor ons de vierde kolonie van deze reis, maar zeker niet de minste. Er zaten veel beesten en je stond er relatief dichtbij.

De jonge zeebeertjes ravotten in kleine poeltjes waar ze weinig gevaar lopen. Deze plekken binnen de kolonie zijn een soort crèche voor de kleintjes.

Kelpmeeuwen

Tussen de zeeberen zaten ook een aantal jonge kelpmeeuwen. De kelpmeeuw lijkt op de op het noordelijk halfrond levende kleine mantelmeeuwen. Ze lijken nog totaal niet op de volwassen meeuwen die zwart-wit zijn en een gele snavel met rode punt hebben. 

In Nieuw-Zeeland wordt de kelpmeeuw Karoro genoemd.

In het water dreven grote slierten zeewier. Het is een bruinwier met de naam durvillaea antarctica. Een echte Nederlandse naam heb ik niet kunnen vinden. Het is de meest voorkomende soort wier in dit gebied.

Moeraki Boulders

Op Koekohe Beach, ten noorden van Moeraki liggen grote ronde stenen op het strand, de Moeraki Boulders. Ze zijn vermoedelijk zo'n 60 miljoen jaar oud en zijn harder dan het omringende gesteente.

 

Ze komen vrij uit de kliffen als het omringende gesteende erodeert. Op één plaats kon je zien hoe zo'n nieuwe boulder vrij begint te komen uit de kliffen.

 

Sommige boulders zijn nog vrijwel kogelrond, andere zijn in stukken gebroken en hebben hun langste tijd gehad.

Hierboven zijn nog alleen restanten van de keien te zien die hier ooit hebben gelegen. Het was heerlijk weer om nog een tijdje over het mooie strand te slenteren. We hadden hier voldoende tijd voor want het was niet meer zo ver rijden naar ons hotel in Dunedin.

Arjan dacht dat er bij dit strand ook nog een filmlocatie was, maar die hebben we niet kunnen vinden.

Kelpmeeuw

De kelpmeeuw is een meeuw van het zuidelijk halfrond. We hebben deze meeuwen eerder gezien in Zuid-Amerika, op de Falklandeilanden en in Antarctica. Het is de enige meeuw die zo ver zuidelijk voorkomt. Ook in Nieuw-Zeeland hebben we een paar keer een kelpmeeuw gezien.

Nieuw-Zeelandse zwarte scholekster

 

Deze zwarte Nieuw-Zeelandse scholekster was op zoek naar iets eetbaars.

 

Helemaal rechts op de foto met de heuvel is nog een stukje van het dorpje Moeraki te zien. We zijn hier niet geweest. Het is een piepklein dorpje met nog geen 100 inwoners. Wij zijn na het bezoek aan dit strand doorgereden naar de op een na grootste stad van het Zuidereiland, Dunedin.

Dunedin

Ons hotel lag in George Street, de belangrijkste winkelstraat van de stad. Dunedin is een studentenstad met ruim 100.000 inwoners. De stad ligt aan Otago Harbour, een mooie baai, maar helaas toont de stad zich juist hier van haar lelijkste kant. Het havengebied oogt als een gore Schotse industriestad. Vlakbij de haven ligt het station van Dunedin, het schijnt het meest gefotografeerde gebouw van de stad te zijn. Treinen komen er bijna niet meer. Er zijn alleen een paar toeristenlijntjes die nog in gebruik zijn en een paar keer per dag vertrekt er een trein. Via Tripadvisor hebben we een leuk restaurant* gevonden waar het eten prima was. Hoewel er geen link tussen het restaurant en Nederland was hoorden we tot onze verbazing Marco Borsato uit de luidsprekers.

*Dit restaurant heeft de Covid pandemie niet overleefd.