Van Greymouth naar Wellington

Dag 29 van onze reis was een echte reisdag. Na een ontbijt in Greymouth zijn we voor een rit van ongeveer 350 kilometer naar Picton vertrokken. 's Avonds om kwart voor zeven vertrok de boot naar Wellington en we moesten ons een paar uur voor vertrek al melden in Picton. Eerst een vrij saaie rit vanuit Greymouth die geleidelijk over gaat in een mooie bergachtige omgeving. We kwamen langs een paar plekken die we eerder hebben bezocht, Bullers Gorge en Nelson Lakes National park. Hierboven een foto van de enige tussenstop op deze route.

We waren ruim op tijd in Picton en hadden nog een paar uur tijd voordat we ons bij de boot moesten melden. We zagen dat er een EcoWorld Aquarium & Wildlife Rehabilitation Centre* was. Dat klonk verantwoord en modern, maar was dat allerminst. Een buitengewoon treurige tentoonstelling van dieren in een weinig opwindende omgeving. Het interessantste vond ik toch wel de reptielen. Boven een Australische wateragame, mooi beest, maar komt in het wild niet voor in Nieuw-Zeeland. Beneden een brughagedis die hier een tuatara wordt genoemd. Deze reptielen komen uitsluitend in Nieuw-Zeeland voor.

*Uit krantenberichten uit 2021 blijkt dat dit opvangcentrum inmiddels is opgeheven. 

We zijn daarna nog gaan tanken en toen in de rij gaan staan voor de boot. In de auto hebben we een aflevering van Moltalk gekeken en een documentaire die vanwege de 98ste verjaardag van Betty White op Netflix was verschenen.

In de haven zwommen een aantal eenden rond die ik met mijn Nieuw-Zeelandse vogelgids niet heb kunnen identificeren.

Met de overtocht naar Wellington op het Noordereiland kwam het einde van de reis langzaam in zicht. Maar we hadden nog wel een aantal mooie dagen op het Noordereiland voor de boeg en daarna ook nog een dagje Singapore. 

Tijdens de overtocht vlogen er veel stormvogeltjes rond de boot.

Het was al donker toen we in Wellington aankwamen om 10 uur 's avonds. We zijn meteen naar het James Cook hotel gereden voor de overnachting. We bleven deze keer maar één nacht in Wellington. De volgende ochtend zijn we na een ontbijt in The Lido Café* in Wellington meteen weer op pad gegaan.

*Gesloten in 2021

West Coast Treetop Walk

We hebben in Franz Josef op een terras een lunch genomen en zijn daarna 120 kilometer in noordelijke richting gereden naar de West Coast Treetop Walk. Je komt hier aan op een grote parkeerplaats die vrijwel leeg was op deze dag. In een café annex souvenirshop kun je de tickets kopen dan kun je aan de wandeling beginnen. Bij het café zagen we voor het eerst in dagen weer eens een weka. Het beest ging er meteen vandoor toen ik mijn camera pakte.

 

Een jonge maoriwaaierstaart liet zich beter op de foto zetten.

Treetop Walk

Je loopt hier over hoge ijzeren paden en je klimt in een hele hoge toren en bekijkt de natuur vanaf de hoogte van de boomtoppen.

Jaren eerder hebben we al een keer zoiets gedaan in Australië, maar deze was minstens zo indrukwekkend. Ze zeggen dat de paden een kilometer lang zijn, maar dat leek me een beetje overdreven.

We hadden gehoopt tussen de boomtoppen nog wat leuke vogeltjes te zien, maar die oogst bleef beperkt tot een paar mussen. Op de foto hieronder het uitzicht op Lake Mahinapua. Het was vroeger een lagune aan de kust, maar de opeenhoping van kustduinen maakte het een binnenmeer op ongeveer 500 meter van de kustlijn van de Tasmanzee.

Op de volgende foto het uitzicht vanuit de hoge toren op het lagere deel van de treetop walk.

 

Tot slot zijn we naar ons motel in het suffe Greymouth gereden en hebben daar gegeten in een plaatselijk restaurant. Het was onze laatste nacht op het Zuidereiland.

West Coast Wildlife Centre

Ongeveer 25 kilometer verder naar het noorden ligt het dorp Franz Josef. Je kunt hier ook een gletsjerwandeling doen die vergelijkbaar is met de Fox Glacier. Maar omdat het inmiddels weer volledig bewolkt was hebben we daar vanaf gezien. In plaats daarvan hebben we in dit dorp het West Coast Wildlife Centre bezocht. Viel nogal tegen. Voor €25 zie je één kiwi (als je geluk hebt) en vijf of zes tuatara’s achter een raampje. Verder een wat armoedige inrichting en een filmpje over de dieren van het gebied dat je kunt bekijken vanuit een doorzakbank.      

De kiwi die ze hebben is een rowi, de meest zeldzame kiwi die alleen in een klein gebied ten noorden van Franz Josef voorkomt. Omdat de kiwi in een donker hok zit is het lastig om hem te spotten. Veel eenvoudiger zijn de tuatara's te zien, in het Nederlands worden deze reptielen brughagedis genoemd. Het zijn geen echte hagedissen en ze stammen uit de tijd van de dinosauriërs. Al meer dan 220 miljoen jaar lopen deze beesten rond op aarde. Nu worden ze met uitsterven bedreigd.

Fox Glacier

We zijn deze ochtend begonnen met een ontbijtje in de buurt van ons motel in Fox Glacier. De luchten waren grijs en dat beloofde dus weinig goeds voor onze gletsjerwandeling naar de Foxgletsjer in het Westland Tai Poutini National Park. Dit park grenst aan het Mount Cook National Park. Het was nog even onduidelijk of we deze wandeling konden doen. Toen we ongeveer een maand eerder uit Nederland vertrokken was het pad naar de Foxgletsjer nog afgesloten vanwege aardverschuivingen die het gevolg waren van extreme regenval. 

 

Op de foto hierboven een brug in de weg van het dorpje Fox Glacier naar de parkeerplaats waar de wandeling begint. Beneden is tussen de wolken een stukje van een van de bergtoppen in het gebied te zien. 

Meteen bij het begin van de wandeling zagen we een kleine maorivliegenvanger in de struiken zitten.

 

Na de aardverschuivingen van eind 2019 was het pad net weer hersteld. je kon de restanten van de aangerichte ravage nog op een aantal plekken zien. Op deze plek was een heleboel puin van de berg af gekomen. Slechts een grote varen, die een beetje de vorm van een palmboom heeft, had het overleefd.

Maoriwaaierstaart

Dit is een van de meest voorkomende vogels in Nieuw-Zeeland. We hebben ze heel vaak gezien. Ze zijn klein en buitengewoon beweeglijk waardoor ze moeilijk op te foto zijn te krijgen. Hier bij Fox Glacier is het eindelijk gelukt. De eerste foto laat zien waar deze vogel zijn naam aan heeft te danken. Deze zangvogel komt alleen in Nieuw-Zeeland voor.

De wandeling naar de gletsjer was niet zwaar. Alleen bij het laatste stuk moest je wat hoogteverschillen overbruggen. Verder liep je door een donker bos over een breed pad.

Het was een typisch Nieuw-Zeelands gematigd regenwoud. Heel groen met grote varens. 

Je hoorde de nodige vogels maar ze waren meestal niet goed te zien tussen al dat groen. Het is wel nog gelukt om voor het eerst een toei (tui) op de foto te krijgen. Het zou nog een paar dagen duren totdat we deze soort goed te zien kregen en beter op de foto kregen.

Tijdens de wandeling door het bos is het nauwelijks mogelijk om een glimp van de gletsjer op te vangen. Er zijn een paar uitzichtpunten en dat zijn ook echt de enige plekken waar je de gletsjer ziet. Hier een paar foto's van het eerste uitzichtpunt. Tussen al het groen zie je in de verte de gletsjer liggen. Een beetje inzoomen geeft de linker foto als resultaat.

We hadden het geluk dat de wolken van die ochtend waren verdwenen waardoor we vrij uitzicht hadden op de gletsjer.

Hieronder het uitzicht bij het tweede uitkijkpunt.

Links het uitzicht bij het tweede uitzichtpunt. Hier staan minder bomen en planten die het uitzicht belemmeren. Toch is de gletsjer slechts in de verte te zien. Nog niet zo heel lang geleden schijnt de gletsjer tot dit punt te hebben gereikt. 

Vanaf het tweede uitzichtpunt was het nog maar een klein stukje nar het eindpunt van de wandeling.

Bij het punt aan het eind van de wandeling had je prachtig uitzicht op de gletsjer. Dit was het enige moment op deze dag waarop het zonnig was. Via dezelfde route loop je hier weer terug naar de parkeerplaats. Het is een klein uurtje lopen naar dit uitzichtpunt.

Thunder Creek Falls

Er zijn langs de Haast Pass allerlei plekken waar je kunt stoppen om te wandelen. We hebben het een beetje moeten beperken omdat we nog een flink stuk moesten rijden. We hebben wel nog een korte stop gemaakt bij Thunder Creek Falls. Het is vanaf de parkeerplaats maar een paar minuten lopen naar deze 96 meter hoge waterval. Het water valt hier in de Makarora River om dan richting de Blue Pools te stromen.

Na de tussenstop bij Thunder Creek Falls hebben we onze weg op de Haast Pass vervolgt tot het dorpje Haast. Hier hebben we een korte stop ingelast bij een soort campingwinkel om nog een hapje te eten want het was nog een flink stuk rijden naar Fox Glacier. Daar stond ons motel voor die nacht. Bij het naderen van de westkust raakte het bewolkt en toen we bij ons motel aankwamen hadden we voor het eerst sinds lange tijd te maken met grijze luchten. Het bleef gelukkig wel droog.

Lake Matheson

Vlakbij ons motel lag Lake Matheson. Dit meer zie je vaak op foto's van Nieuw-Zeeland met de weerspiegeling van enkele van de hoogste bergtoppen in het meer. Dan moet het natuurlijk wel windstil en liefst ook zonnig zijn. Aan beide voorwaarden werd niet voldaan deze dag.

Kijkend door het frame bij het begin van de wandeling rond Lake Matheson zou je bij helder weer de twee hoogste bergen van Nieuw-Zeeland zien. Mount Tasman (3497 m) en Aoraki/Mount Cook (3724 m). Maar dat zat er nu dus even niet in. Halverwege de wandeling rond het meer was er een glimp van één van de bergen tussen de wolken te zien.

In het weiland voor het restaurant zagen we een Australische purperkoet en een Nieuw-Zeelandse vruchtenduif. Hier is goed te zien waarom de purperkoet familie is van het waterhoen en de meerkoet. Een vruchtenduif hadden we eerder gezien bij Karekare.

Australische purperkoetNieuw-Zeelandse vruchtenduif

Wandeling rond Lake Matheson

De wandeling rond het meer duurt ongeveer een uur. Van de bergen en de weerspiegelingen hebben we niet veel gezien, maar het was best een aangename wandeling.

In een uithoek van het meer waar weinig wind stond kregen we toch nog wat weerspiegelingen te zien, ook al was dat niet van de bergen. De enige rimpeling in het water werd veroorzaakt door een wenkbrauweend.

Na de wandeling zijn we nog even terug gegaan naar het hotel om ons even om te frissen. Daarna zijn we teruggereden naar Lake Matheson en hebben gegeten in het uitstekende restaurant dat hier staat. Je komt het niet vaak tegen, een kwaliteitsrestaurant bij het bezoekerscentrum van een natuurgebied.

Blue Pools

Vanaf een parkeerplaats langs de Haast Pass is het ongeveer een half uur lopen naar de Blue Pools. Het pad loopt door een dichtbegroeid bos en heeft dus veel schaduw. Toch was het op deze zomerdag nog erg warm in het bos. We hebben op een bankje onze meegebrachte lunch opgepeuzeld. Echt aangenaam was dat niet want het stikte hier van de zandvliegen. Via een hangbrug kom je uiteindelijk bij het Blue Pools gebied uit.

Vanaf de hangbrug kijk je uit op de Makarora River. Een vrij korte rivier die ontspringt in de Zuidelijke Alpen om 35 km verderop uit te monden in Lake Wanaka. 

De Blue Pools liggen op de plek waar het water van de nog kortere Blue River via een nauwe kloof de Makarora River instroomt. De blauwe kleur ontstaat door lichtbreking op het ijskoude smeltwater.

Er was nog een tweede korte hangbrug over de Blue River. vanaf deze brug keek je de kloof in en in de andere richting keek je uit op een klein strandje. Het was er behoorlijk druk met mensen die gingen pootje baden in het ijskoude water. 

We hebben hier nog een klein stukje in het bos gelopen in de hoop nog wat leuke vogels te spotten, maar dat heeft niet meer dan een vink opgeleverd die dusdanig verstopt zat tussen de takken dat het geen goede foto heeft opgeleverd. Uiteindelijk zijn we de zandvliegen ontvlucht en teruggelopen naar de auto.