West Coast Treetop Walk

We hebben in Franz Josef op een terras een lunch genomen en zijn daarna 120 kilometer in noordelijke richting gereden naar de West Coast Treetop Walk. Je komt hier aan op een grote parkeerplaats die vrijwel leeg was op deze dag. In een café annex souvenirshop kun je de tickets kopen dan kun je aan de wandeling beginnen. Bij het café zagen we voor het eerst in dagen weer eens een weka. Het beest ging er meteen vandoor toen ik mijn camera pakte.

 

Een jonge maoriwaaierstaart liet zich beter op de foto zetten.

Treetop Walk

Je loopt hier over hoge ijzeren paden en je klimt in een hele hoge toren en bekijkt de natuur vanaf de hoogte van de boomtoppen.

Jaren eerder hebben we al een keer zoiets gedaan in Australië, maar deze was minstens zo indrukwekkend. Ze zeggen dat de paden een kilometer lang zijn, maar dat leek me een beetje overdreven.

We hadden gehoopt tussen de boomtoppen nog wat leuke vogeltjes te zien, maar die oogst bleef beperkt tot een paar mussen. Op de foto hieronder het uitzicht op Lake Mahinapua. Het was vroeger een lagune aan de kust, maar de opeenhoping van kustduinen maakte het een binnenmeer op ongeveer 500 meter van de kustlijn van de Tasmanzee.

Op de volgende foto het uitzicht vanuit de hoge toren op het lagere deel van de treetop walk.

 

Tot slot zijn we naar ons motel in het suffe Greymouth gereden en hebben daar gegeten in een plaatselijk restaurant. Het was onze laatste nacht op het Zuidereiland.

Pancake Rocks

De Pancake Rocks zijn een spectaculair deel van het Paparoa National Park. De rotsen die je hier ziet zijn onder de zeebodem ontstaan uit dode dieren en planten. Door de druk van het water zijn er harde en zachte lagen ontstaan. Seismische activiteit heeft ervoor gezorgd dat de rotsen omhoog werden gedrukt en nu voor ons zichtbaar zijn meters boven het zeeniveau. Je kunt de rotsen bezoeken bij Punakaiki. Het is een eenvoudige wandeling van ongeveer een kwartier.

Het was nogal ruig en winderig weer aan het eind van deze middag.

Hieronder een gat in de rots waar veel water doorheen stroomt.

Op de volgende foto een blowhole. Als het vloed is spuit hier steeds water omhoog.

Tarasternen

Op onze eerste dag in Nieuw-Zeeland, in Auckland hadden we al een aantal van deze endemische sternen gezien. Hoewel het de meest voorkomende stern in Nieuw-Zeeland is, lopen de aantallen achteruit en dreigt het voortbestaan van de soort in gevaar te komen. Tussen oktober en januari broeden ze op rotswanden langs de kust, zoals hier in Punakaiki. De jonge vogels hebben nog niet de kenmerkende wit-grijs-zwarte veren. Aan de grootte van de jonge vogels is te zien dat ze al een tijdje uit het ei waren.

Ons motel in Punakaiki lag aan zee vlakbij de Pancake Rocks. Hieronder het uitzicht vanuit de tuin van het motel, de volgende ochtend. 

Tijdens het eerste bezoek was het nogal donker en ontstuimig weer. Deze ochtend zag het er heel anders uit en zijn we nog even terug geweest. Meteen bij de ingang kwamen we een weka tegen.

Op de volgende foto het pad van de ingang naar de Pancake Rocks. Het is maar een paar minuten lopen.

Nikau Palm

Hierboven een bloeiende Nikau palm, die op het zuidelijke eiland alleen op enkele vochtige bosrijke gebieden voorkomt. Deze palmen dragen kleine rode vruchten. Door uitbreiding van landbouwgebieden en steden zijn er steeds minder van deze bomen over. De vruchten zijn het favoriete voedsel van de Nieuw-Zeelandse vruchtenduif, die inmiddels een bedreigde diersoort is.

In de zon ziet het er toch een stuk vriendelijker uit.

Een groep tarasternen in de zon op de Pancake Rocks.

Tot slot nog een keer het uitzicht bij de Pancake Rocks. We zijn hierna begonnen aan de nogal forse rit naar Banks Peninsula in de buurt van Christchurch, helemaal aan de andere kant van het eiland. Voordat we aan de bergpas over de Nieuw-Zeelandse Alpen zijn begonnen zijn we in Greymouth gestopt om te tanken en te ontbijten. 

Buller Gorge

Onze tweede bestemming voor deze dag was Buller Gorge. De Buller River stroomt vanuit het Rotoiti meer in westelijke richting om uiteindelijk in de Tasmanzee uit te monden. Onderweg stroomt de rivier door de Buller Gorge. Via de Buller Gorge Swingbridge kun je de kloof oversteken. Met een lengte van 110 meter is dit de langste hangbrug van Nieuw-Zeeland. Tijdens de wiebelige oversteek heb je prachtig uitzicht op de kloof.`

We hebben bij Buller Gorge ook nog een korte wandeling gedaan. Door de bossen en een stukje langs de rivier. Veel vogeltjes gehoord en een paar gezien. In de struiken zagen we een paar grijsrugbrilvogels. Alleen een paar kuikens hebben we op de foto kunnen vastleggen. De ouders vlogen af en aan en zaten geen moment stil.

 Grijsrugbrilvogels

Onderweg zat er een gezinnetje weka's bij het pad. We konden er heel dicht bij komen, ze waren absoluut niet schuw.

Kilkenny Lookout

Vanuit de Buller Gorge hebben we onze reis voortgezet in westelijke richting. We zijn de Buller rivier blijven volgen. Na ongeveer 55 km kwamen we bij een uitzichtpunt met de naam Kilkenny Lookout. We zijn even gestopt om een foto te maken en troffen op de parkeerplaats Arjan's collega Lisbeth met haar man. Zij waren ook bezig met een reis door Nieuw-Zeeland en waren dus stomtoevallig op precies hetzelfde tijdstip op dezelfde plaats.

Het uitzicht was mooi, maar niet het meest bijzondere van Nieuw-Zeeland.

Abel Tasman National Park (2)

Tonga Quarry

Bij Tonga Quarry zijn we van de boot gegaan voor een wandeling van een kleine twee uur naar Medlands Beach. Het is geen zware wandeling en de tijd die we hadden tot het punt waar we weer met de boot werden opgepikt was ruim voldoende. Het weer was inmiddels aardig opgeknapt.

Afrikaanse lelie en varens

Bij het strand van Tonga Quarry zagen we deze Afrikaanse lelies. Het zijn mooie bloemen, maar de naam zegt het eigenlijk al, ze horen niet thuis in Nieuw-Zeeland. Wat wel bij Nieuw-Zeeland hoort zijn de varens. De bossen staan er vol mee. Er zijn veel verschillende soorten waarvan sommige zo groot worden als palmbomen.

In de periode voordat wij er waren had het veel geregend op het Zuidereiland. Het zag er daardoor overal erg groen uit in de bossen.

Weka

In het noordelijke deel van het Zuidereiland en dus ook in het Abel Tasman National Park hebben we een heleboel weka's gezien. Het zijn vrij grote niet vliegende vogels ter grootte van een kip. Het lichaam lijkt een beetje op dat van een kiwi, maar de snavel van een kiwi is veel langer. Bovendien zijn kiwi's 's nachts actief en weka's overdag. Ze behoren tot de familie van de meerkoeten en waterhoentjes. Ze staan bekend als brutale en nieuwsgierige vogels. Laat je een broodje slingeren dan zal de weka ermee vandoor gaan.

Op een gegeven moment hadden we uitzicht op het strand bij Bark Bay. Een klein eindje daarachter lag het strand waar we werden opgepikt door de boot, Medlands Beach.

Het strand hieronder heet Medlands Beach. Doordat we behoorlijk doorgelopen hadden bleef er nog wat tijd over om hier van de natuur te genieten.

Kaka

De kaka is een inheemse papegaaiachtige uit Nieuw-Zeeland. In het Abel Tasman National Park was de vogel uitgestorven door ziektes en door de mens ingevoerde roofdieren zoals de hermelijn en de opossums. Kort voor onze komst zijn er in het park toch weer 25 kaka's vrijgelaten in de hoop dat ze een gezonde populatie kunnen vormen. Één van deze geïntroduceerde vogels hebben we gezien. Omdat ze door mensen zijn grootgebracht hebben ze de neiging om zich rond de plekken op te houden waar veel wandelaars komen. Daar hingen dan ook bordjes met het verzoek om ze niet te voeren.

Nieuw-Zeelandse zwarte scholekster

Deze scholekster is soms gedeeltelijk wit, maar in dit geval waren het allemaal volledig zwarte exemplaren. De deels witte scholeksters kunnen worden verward met een tweede soort scholekster in Nieuw-Zeeland, de Finsch' scholekster. De zwarte scholeksters zijn wat groter. Ze hebben een oranje ring rond de ogen.

Kelpmeeuw

Deze meeuw komt langs vrijwel alle kusten op het zuidelijk halfrond voor. Het is ook de enige meeuw die in Antarctica voorkomt. Ze zijn een stuk groter dan de roodsnavelmeeuwen hieronder. 

Roodsnavelmeeuw

De meeste meeuwen die je langs de Nieuw-Zeelandse kust ziet zijn roodsnavelmeeuwen. Ze komen buiten Nieuw-Zeeland alleen op enkele (subantarctische)eilanden voor. De meeuwen op de volgende foto's zaten rond de boot die ons oppikte om terug te varen naar Kaiteriteri.

Nog een paar laatste beelden van het Abel Tasman National Park. Die avond hadden we opnieuw een overnachting in Motueka. 's Avonds zijn we weer gaan eten bij een Thai en hebben we nogmaals de maskerkieviten in het park bekeken. De foto's daarvan waren al eerder in dit verslag te bewonderen.