Mount Maunganui

Na een ontbijtrampje in Whakatane zijn we vertrokken richting Mount Maunganui. Mount Maunganui is een stad op een smal schiereiland bij de haven van Tauranga en het is tevens de naam van een berg op het uiteinde van het schiereiland.

Het is een dode vulkaan met een hoogte van 232 meter. Je kunt hier naar de top lopen, maar er is ook een pad onderlangs de berg. We hadden tijdens deze reis al zoveel klimmetjes naar uitzichtpunten achter de rug dat we hier gekozen hebben voor de wandeling langs het water.

Het was een mooie wandeling zo onderlangs de berg, langs de stranden en de rotsachtige kust.

Deze 28-ste januari was opnieuw een dag met erg mooi zomerweer. Nog even van genieten want een paar dagen later stond de terugreis naar kil, nat en winderig Nederland op het programma. Wel lekker om de hele maand januari in je zomerkleren rond te lopen.

Voor de kust liggen een aantal kleine eilanden zoals het eiland Karewa op de foto links. Een klein natuurreservaat waar onder andere brughagedissen leven. Op de stranden zitten zeeberen, maar daar hadden we tijdens deze reis al zoveel voorbeelden van gezien dat het geen probleem was dat deze groep voor ons onbereikbaar bleef.

Kelpmeeuwen

Zo dicht bij zee zitten natuurlijk altijd veel meeuwen. In dit geval kelpmeeuwen. De bruine vogel is een jonge meeuw.

Welkomzwaluw

Meestal komen zwaluwen in hoog tempo langszeilen als je langs het water loopt. In dit geval zaten er een paar aan de kant die zich mooi op de foto lieten vereeuwigen.

Grijsrugbrilvogel

De grijsrugbrilvogel hadden we vaak gezien in Nieuw-Zeeland, maar er was er nog niet eerder een die zo mooi voor de lens zat.
De grijsrugbrilvogel hadden we vaak gezien in Nieuw-Zeeland, maar er was er nog niet eerder een die zo mooi voor de lens zat.

Mount Cook Village

Via de westelijke oever van Lake Pukaki zijn we naar Mount Cook Village gereden. Onderweg hebben we nog een fotostop ingelast.

Mount Cook Village

Mount Cook Village is niet veel meer dan een paar hotels, appartementen en kampeermogelijkheden. De hotelkamers zijn hier flink aan de prijs, maar dan heb je ook wat. We hadden een kamer met prachtig uitzicht op de bergen. Het was allemaal gloednieuw en we hadden deze dag het geluk dat het mooi weer was en we de bergen ook echt mooi konden zien.

Paradijscasarca

We zijn nog een eindje gaan wandelen om het dorpje te verkennen. We hadden de volgende dag een excursie op het programma staan waarvoor we ons moesten melden in een ander hotel en daar was ook het enige winkeltje waar je wat eetbaars voor onderweg kon kopen. Voor ons hotel zagen we een gezinnetje paradijscasarca's. We hadden deze Nieuw-Zeelandse eendensoort eerder gezien op het Noordereiland bij Waimangu Volcanic Valley.

Ook hier weer een moedereend met haar witte kop en een woerd en enkele jonge eenden die nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn.

Dit konijn stak vlak voor ons het pad over. Konijnen zijn ingevoerd door de vroege Europeanen en horen eigenlijk niet in de Nieuw-Zeelandse natuur thuis. Je zag veel doodgereden konijnen langs de weg. Later zou een natuurgids ons nog het advies geven om gas te geven als er een konijn voor je op de weg zat. Dat advies hebben we niet opgevolgd, gelukkig heeft er nooit een konijn voor onze auto gezeten.

De grijsrugbrilvogel hadden we op het Noordereiland ook al een paar keer gezien. Het is een veelvoorkomende vogel in heel Nieuw-Zeeland.

Hieronder een ansichtkaartje van Mount Cook tegen een strak blauwe lucht. Tijdens de wandeling in Mount Cook Village konden we ook al een glimp van de berg opvangen. 

Mount Cook was tijdens deze avondwandeling al even in volle glorie te zien. Voor de volgende dag stond de Hooker Valley Track op het programma, een wandeling van ruim 3 uur in een vallei bij Mount Cook. 's Middags hadden we een boottocht gepland op het Tasmanmeer, een gletsjermeer. Tot slot van deze dag zijn we gaan eten in het restaurant van het hotel. Het bleek een ordinaire vreetschuur te zijn waar ze alleen smakeloze vette hap serveerden.

Buller Gorge

Onze tweede bestemming voor deze dag was Buller Gorge. De Buller River stroomt vanuit het Rotoiti meer in westelijke richting om uiteindelijk in de Tasmanzee uit te monden. Onderweg stroomt de rivier door de Buller Gorge. Via de Buller Gorge Swingbridge kun je de kloof oversteken. Met een lengte van 110 meter is dit de langste hangbrug van Nieuw-Zeeland. Tijdens de wiebelige oversteek heb je prachtig uitzicht op de kloof.`

We hebben bij Buller Gorge ook nog een korte wandeling gedaan. Door de bossen en een stukje langs de rivier. Veel vogeltjes gehoord en een paar gezien. In de struiken zagen we een paar grijsrugbrilvogels. Alleen een paar kuikens hebben we op de foto kunnen vastleggen. De ouders vlogen af en aan en zaten geen moment stil.

 Grijsrugbrilvogels

Onderweg zat er een gezinnetje weka's bij het pad. We konden er heel dicht bij komen, ze waren absoluut niet schuw.

Kilkenny Lookout

Vanuit de Buller Gorge hebben we onze reis voortgezet in westelijke richting. We zijn de Buller rivier blijven volgen. Na ongeveer 55 km kwamen we bij een uitzichtpunt met de naam Kilkenny Lookout. We zijn even gestopt om een foto te maken en troffen op de parkeerplaats Arjan's collega Lisbeth met haar man. Zij waren ook bezig met een reis door Nieuw-Zeeland en waren dus stomtoevallig op precies hetzelfde tijdstip op dezelfde plaats.

Het uitzicht was mooi, maar niet het meest bijzondere van Nieuw-Zeeland.

Wai-O-Tapu Thermal Wonderland

Omdat vrijwel iedereen na de uitbarsting van de Lady Knox geiser naar Wai-O-Tapu Thermal Wonderland rijdt was het bij aankomst daar een drukte van belang. Je kunt hier drie wandelingen volgen. De kortste duurt ongeveer 3 kwartier, de langste ongeveer anderhalf uur.

Ook hier weer een hoop gepruttel en enkele kleurrijke bronnen.

In het eerste stuk van de route enkele waterstroompjes en hier en daar wat stoom.

Bij Wai-O-Tapu zie je ook veel fumarolen, openingen in de aardkorst, waaruit hete gassen ontsnappen.

Champagne Pool

Foto’s in reisgidsen en op internet bij verhalen over Wai-O-Tapu laten meestal de Champagne Pool zien. Dit is één van de grootste warme bronnen ter wereld. Deze hete bron heeft een okerkleurige versteende rand. Door de grote hoeveelheden stoom die boven de bron hingen was er van de borrelende bron niet zo heel veel te zien. De rand was wel duidelijk herkenbaar. Doordat er vanuit de diepte voortdurend gasbellen opstijgen heeft de bron een beetje het effect van koolzuur in een glas champagne, vandaar de naam van de bron. Het water aan de oppervlakte van de Champagne Pool is ongeveer 74°C. 

Artist's Palette

Champagne Pool ligt aan de rand van het nog grotere Artist's Palette. Diverse mineralen zorgen voor prachtige kleuren. In de verte zie je door de stoomwolken het oranje van de Champagne Pool.

Grijsrugbrilvogels

De grijsrugbrilvogel komt sinds de negentiende eeuw voor in Nieuw-Zeeland. Het lijkt erop dat de mens hierbij geen rol heeft gespeeld. Men denkt dat deze van oorsprong Australische vogel tijdens een grote storm naar het oosten is geblazen. De Maori naam tauhou betekent 'nieuwe aankomst'.

Lake Ngakoro

Op het verste punt van de route kom je bij het groene Lake Ngakoro.

Via een piepklein watervalletje stroomt het water in Lake Ngakoro.

Hieronder een in een onstabiele bodem gesitueerde zwavelhoudende bron die vanwege de vorm Oyster Pool heet.

Australische steltkluten

Tussen alle hete bronnen en andere waterpoelen zagen we een paar Australische steltkluten. Ze lijken op de gewone steltkluut en worden daarom ook wel als ondersoort daarvan beschouwd. Ze hebben wat meer zwart in de nek dan de gewone steltkluut.

Devil's Bath

Aan het eind van de wandeling door Wai-O-Tapu nog één van de hoogtepunten, het duivelsbad. Door de felle kleur van het bad zou je bijna denken dat het hier om een milieuramp gaat, maar het is puur natuur. In dit bad zit water uit de Champagne Pool vermengd met zwavel en ijzersulfaat en dit geeft samen deze kleur.

Hieronder nog een laatste foto van het Wai-O-Tapu gebied. Het is erg mooi, maar op een gegeven moment wordt het wel veel van hetzelfde.

Na afloop hebben we nog een paar tosti’s gegeten waar we lang op moesten wachten en enkele vogels gefotografeerd. Hieronder een erg licht uitgevallen huismus.

Maorivliegenvanger

De maorivliegenvanger vogel is endemisch voor Nieuw-Zeeland en de witte borst verraad dat dit een exemplaar van het Noordereiland is. Op het Zuidereiland is de borst geel. Dit is een mannetje want de vrouwtjes zijn bruin.