Excursie Otago Peninsula 2 (geeloogpinguïn)

 

Vanaf de zeeberen was het maar een klein eindje naar de volgende locatie. Rond het strand op de foto hierboven kun je, met een beetje geluk, de zeldzame Nieuw-Zeelandse zeeleeuw en de meest zeldzame pinguïnsoort ter wereld aantreffen. De excursie was zo gepland dat we hier pas aan het begin van de avond aankwamen. Dan is de kans om de dieren te zien het grootst. 

Geeloogpinguïn

Boven een ansichtkaartje met daarop de drie soorten pinguïns die broeden in Nieuw-Zeeland. Het meest talrijk is de dwergpinguïn, rechtsboven staat de fjorlandkuifpinguïn en het meest prominent op de foto staat de uiterst zeldzame geeloogpinguïn. Otago Peninsula is één van de plekken waar ze broeden.

Net als veel andere vogelsoorten hebben deze pinguïns te lijden onder de ingevoerde zoogdieren. Daarnaast hebben een bacterie die een ziekte veroorzaakt, de beroepsvisserij en mogelijk ook de klimaatverandering gezorgd voor een decimering van de aantallen. Zelfs in beschermde gebieden lukt het nauwelijks om de achteruitgang te stuiten. In de afgelopen 20 jaar zijn de aantallen met meer dan 75% afgenomen. Er zijn er nog maar een paar duizend over.

 

We liepen nog maar net op het pad naar het strand toen een geeloogpinguïn ons de weg versperde. De gids stopte meteen en gaf ons de tijd om het beest vanaf gepaste afstand op de foto te zetten. Daarna zijn we via een ander pad richting strand gelopen zodat de pinguïn rustig zijn weg kon vervolgen.

De pinguïn hieronder zat wat verder weg, helemaal aan de ander kant van het strand, in het gras. Naast de pinguïn loopt een Australische purperkoet. Die hebben we op het Zuidereiland regelmatig gezien. Dit was de tweede keer tijdens deze excursie.

Op een gegeven moment kwamen we in een uitkijkhut waarin je op een scherm de gebeurtenissen in een nest van de pinguïns kon volgen. Meestal leggen ze twee eieren in een nest dat een beetje verscholen in het struikgewas zit, zodat ze geen uitzicht op andere nesten hebben. Meestal broeden ze enkele jaren op dezelfde plek. Op deze plek was er één al vrij forse jonge pinguïn. De eieren komen meestal eind oktober of begin november uit. We waren er op 15 januari en het jong is dus waarschijnlijk ongeveer 2½ maand oud.

We hadden geluk, net toen wij er stonden besloten ouder en kind even een luchtje te gaan scheppen. We hoefden dus niet op het scherm te kijken, door de kijkgaten in de hut konden we de vogels zien rondscharrelen. Je zag daar ook de camera staan die op het nest was gericht.

Het was inmiddels vroeg in de avond en de zon was al flink gezakt. Op de kliffen rond het strand zag je de gouden gloed van de avondzon.

Nieuw-Zeelandse zeeleeuw

Dit is de meest bedreigde zeeleeuw ter wereld. Ze leven vooral op enkele subantarctische eilanden ongeveer 500 kilometer ten zuiden van Nieuw-Zeeland en er zijn een paar kleine populaties op het Zuidereiland, waaronder deze in Otago. Vooral op de subantarctische eilanden, de belangrijkste broedplaats voor deze dieren, lopen de aantallen dramatisch terug. Gebrek aan voedsel en enkele ziektes hebben vooral onder de pasgeborenen en de vrouwtjes een ware slachting aangericht. De kleine populaties op het Zuidereiland zijn van recente datum en lijken langzaam te groeien.

Tijdens ons bezoek aan het strand lagen er zes of zeven zeeleeuwen.

Er zaten niet alleen pinguïns, ook een aantal andere vogelsoorten zagen we hier rondscharrelen. Zoals deze Nieuw-Zeelandse scholeksters.

En dit groepje badderende roodsnavelmeeuwen.

Australische steltkluut

De Australische steltkluut lijkt op 'onze' steltkluut en is daar ook nauw aan verwant. Opvallendste verschil is de zwarte nek bij de Australische steltkluut. Bij de gewone steltkluut zien we alleen bij mannetjes zwarte accenten rond de kop. Bij de jonge steltkluten is de nek nog niet zwart en zijn de poten valer van kleur.

Tegen het eind van de excursie begon het al een beetje te schemeren. Het was een zeer geslaagde excursie waarbij we veel tijd bij de dieren hebben doorgebracht. Rond half tien 's avonds werden we weer bij het hotel in het centrum van Dunedin afgeleverd.

Wai-O-Tapu Thermal Wonderland

Omdat vrijwel iedereen na de uitbarsting van de Lady Knox geiser naar Wai-O-Tapu Thermal Wonderland rijdt was het bij aankomst daar een drukte van belang. Je kunt hier drie wandelingen volgen. De kortste duurt ongeveer 3 kwartier, de langste ongeveer anderhalf uur.

Ook hier weer een hoop gepruttel en enkele kleurrijke bronnen.

In het eerste stuk van de route enkele waterstroompjes en hier en daar wat stoom.

Bij Wai-O-Tapu zie je ook veel fumarolen, openingen in de aardkorst, waaruit hete gassen ontsnappen.

Champagne Pool

Foto’s in reisgidsen en op internet bij verhalen over Wai-O-Tapu laten meestal de Champagne Pool zien. Dit is één van de grootste warme bronnen ter wereld. Deze hete bron heeft een okerkleurige versteende rand. Door de grote hoeveelheden stoom die boven de bron hingen was er van de borrelende bron niet zo heel veel te zien. De rand was wel duidelijk herkenbaar. Doordat er vanuit de diepte voortdurend gasbellen opstijgen heeft de bron een beetje het effect van koolzuur in een glas champagne, vandaar de naam van de bron. Het water aan de oppervlakte van de Champagne Pool is ongeveer 74°C. 

Artist's Palette

Champagne Pool ligt aan de rand van het nog grotere Artist's Palette. Diverse mineralen zorgen voor prachtige kleuren. In de verte zie je door de stoomwolken het oranje van de Champagne Pool.

Grijsrugbrilvogels

De grijsrugbrilvogel komt sinds de negentiende eeuw voor in Nieuw-Zeeland. Het lijkt erop dat de mens hierbij geen rol heeft gespeeld. Men denkt dat deze van oorsprong Australische vogel tijdens een grote storm naar het oosten is geblazen. De Maori naam tauhou betekent 'nieuwe aankomst'.

Lake Ngakoro

Op het verste punt van de route kom je bij het groene Lake Ngakoro.

Via een piepklein watervalletje stroomt het water in Lake Ngakoro.

Hieronder een in een onstabiele bodem gesitueerde zwavelhoudende bron die vanwege de vorm Oyster Pool heet.

Australische steltkluten

Tussen alle hete bronnen en andere waterpoelen zagen we een paar Australische steltkluten. Ze lijken op de gewone steltkluut en worden daarom ook wel als ondersoort daarvan beschouwd. Ze hebben wat meer zwart in de nek dan de gewone steltkluut.

Devil's Bath

Aan het eind van de wandeling door Wai-O-Tapu nog één van de hoogtepunten, het duivelsbad. Door de felle kleur van het bad zou je bijna denken dat het hier om een milieuramp gaat, maar het is puur natuur. In dit bad zit water uit de Champagne Pool vermengd met zwavel en ijzersulfaat en dit geeft samen deze kleur.

Hieronder nog een laatste foto van het Wai-O-Tapu gebied. Het is erg mooi, maar op een gegeven moment wordt het wel veel van hetzelfde.

Na afloop hebben we nog een paar tosti’s gegeten waar we lang op moesten wachten en enkele vogels gefotografeerd. Hieronder een erg licht uitgevallen huismus.

Maorivliegenvanger

De maorivliegenvanger vogel is endemisch voor Nieuw-Zeeland en de witte borst verraad dat dit een exemplaar van het Noordereiland is. Op het Zuidereiland is de borst geel. Dit is een mannetje want de vrouwtjes zijn bruin.