Excursie Otago Peninsula 2 (geeloogpinguïn)

 

Vanaf de zeeberen was het maar een klein eindje naar de volgende locatie. Rond het strand op de foto hierboven kun je, met een beetje geluk, de zeldzame Nieuw-Zeelandse zeeleeuw en de meest zeldzame pinguïnsoort ter wereld aantreffen. De excursie was zo gepland dat we hier pas aan het begin van de avond aankwamen. Dan is de kans om de dieren te zien het grootst. 

Geeloogpinguïn

Boven een ansichtkaartje met daarop de drie soorten pinguïns die broeden in Nieuw-Zeeland. Het meest talrijk is de dwergpinguïn, rechtsboven staat de fjorlandkuifpinguïn en het meest prominent op de foto staat de uiterst zeldzame geeloogpinguïn. Otago Peninsula is één van de plekken waar ze broeden.

Net als veel andere vogelsoorten hebben deze pinguïns te lijden onder de ingevoerde zoogdieren. Daarnaast hebben een bacterie die een ziekte veroorzaakt, de beroepsvisserij en mogelijk ook de klimaatverandering gezorgd voor een decimering van de aantallen. Zelfs in beschermde gebieden lukt het nauwelijks om de achteruitgang te stuiten. In de afgelopen 20 jaar zijn de aantallen met meer dan 75% afgenomen. Er zijn er nog maar een paar duizend over.

 

We liepen nog maar net op het pad naar het strand toen een geeloogpinguïn ons de weg versperde. De gids stopte meteen en gaf ons de tijd om het beest vanaf gepaste afstand op de foto te zetten. Daarna zijn we via een ander pad richting strand gelopen zodat de pinguïn rustig zijn weg kon vervolgen.

De pinguïn hieronder zat wat verder weg, helemaal aan de ander kant van het strand, in het gras. Naast de pinguïn loopt een Australische purperkoet. Die hebben we op het Zuidereiland regelmatig gezien. Dit was de tweede keer tijdens deze excursie.

Op een gegeven moment kwamen we in een uitkijkhut waarin je op een scherm de gebeurtenissen in een nest van de pinguïns kon volgen. Meestal leggen ze twee eieren in een nest dat een beetje verscholen in het struikgewas zit, zodat ze geen uitzicht op andere nesten hebben. Meestal broeden ze enkele jaren op dezelfde plek. Op deze plek was er één al vrij forse jonge pinguïn. De eieren komen meestal eind oktober of begin november uit. We waren er op 15 januari en het jong is dus waarschijnlijk ongeveer 2½ maand oud.

We hadden geluk, net toen wij er stonden besloten ouder en kind even een luchtje te gaan scheppen. We hoefden dus niet op het scherm te kijken, door de kijkgaten in de hut konden we de vogels zien rondscharrelen. Je zag daar ook de camera staan die op het nest was gericht.

Het was inmiddels vroeg in de avond en de zon was al flink gezakt. Op de kliffen rond het strand zag je de gouden gloed van de avondzon.

Nieuw-Zeelandse zeeleeuw

Dit is de meest bedreigde zeeleeuw ter wereld. Ze leven vooral op enkele subantarctische eilanden ongeveer 500 kilometer ten zuiden van Nieuw-Zeeland en er zijn een paar kleine populaties op het Zuidereiland, waaronder deze in Otago. Vooral op de subantarctische eilanden, de belangrijkste broedplaats voor deze dieren, lopen de aantallen dramatisch terug. Gebrek aan voedsel en enkele ziektes hebben vooral onder de pasgeborenen en de vrouwtjes een ware slachting aangericht. De kleine populaties op het Zuidereiland zijn van recente datum en lijken langzaam te groeien.

Tijdens ons bezoek aan het strand lagen er zes of zeven zeeleeuwen.

Er zaten niet alleen pinguïns, ook een aantal andere vogelsoorten zagen we hier rondscharrelen. Zoals deze Nieuw-Zeelandse scholeksters.

En dit groepje badderende roodsnavelmeeuwen.

Australische steltkluut

De Australische steltkluut lijkt op 'onze' steltkluut en is daar ook nauw aan verwant. Opvallendste verschil is de zwarte nek bij de Australische steltkluut. Bij de gewone steltkluut zien we alleen bij mannetjes zwarte accenten rond de kop. Bij de jonge steltkluten is de nek nog niet zwart en zijn de poten valer van kleur.

Tegen het eind van de excursie begon het al een beetje te schemeren. Het was een zeer geslaagde excursie waarbij we veel tijd bij de dieren hebben doorgebracht. Rond half tien 's avonds werden we weer bij het hotel in het centrum van Dunedin afgeleverd.

Excursie Otago Peninsula 1

De volgende ochtend hadden we een paar uur vrij genomen en hebben we heerlijk zitten ontbijten bij een klein eettentje. In de loop van de middag werden we bij The Octagon, het centrale plein, opgehaald voor een excursie naar Otago Peninsula. Een natuurgebied ten oosten van Dunedin waar je onder andere de zeldzame geeloogpinguïn kunt zien. Op het plein stond een kunstwerk waar het symbool van het gebied op was afgebeeld. 

De wieg van onze natuurgids voor deze excursie had in Tegelen gestaan, maar hij was al als peuter met zijn ouders naar Nieuw-Zeeland verhuist en sprak zelf geen Nederlands. Hij kon het wel verstaan. Het was een echte natuurliefhebber die met veel kennis en enthousiasme verslag deed van wat we allemaal zagen.

Australische purperkoet

De eerste korte stop was bij een weiland waarin een Australische purperkoet (in het Engels Australian swamphen) liep. Het is niet met zekerheid te zeggen wanneer deze vogels in Nieuw-Zeeland terecht zijn gekomen, meest waarschijnlijk is dat ze ongeveer 400 jaar geleden zijn gekomen via de Maori. Inmiddels leven er meer van deze vogels in Nieuw-Zeeland dan in Australië. Ze zijn familie van het meerkoetje en de waterhoenen. De foto's zijn vanuit het busje gemaakt en daardoor wat minder goed van kwaliteit.

Royal Albatross Centre - roodsnavelmeeuwen

Een wat langere stop werd er ingelast bij het Royal Albatross Centre. Bij dit centrum is de enige broedkolonie van de noordelijke koningsalbatros op het vasteland. Alle andere broedplaatsen van deze vogels zijn op kleinere eilanden rond Nieuw-Zeeland. Rond het centrum was ook een grote broedkolonie van roodsnavelmeeuwen.

Drie fases in het leven van een roodsnavelmeeuw.

Het kuiken dat nog maar net uit het ei is.

Een jonge vogel die nog niet de kenmerkende rode snavel en rode poten heeft.

En de volwassen vogel.

Twee meeuwen uitkijkend over zee en een meeuw vliegend boven het water.

Noordelijke koningsalbatros

Bij het Royal Albatross Centre was een plek waar je uitkeek op zee en waar de albatrossen af en aan vlogen. Het was prachtig om te zien. De excursie was bovendien zo gepland dat we er stonden aan het eind van de middag en dan heb je de grootste kans om de vogels te zien vliegen. Op een foto van een albatros in de lucht is eigenlijk niet goed te zien hoe enorm groot deze vogels zijn. Onze gids gaf de tip om te proberen ze samen met een meeuw op de foto te krijgen. Dat is hierboven gelukt, maar omdat de meeuw dichterbij was lijken ze ongeveer even groot.

 

Het eerste ei van een noordelijke koningsalbatros is hier in 1919 gevonden. Daarna heeft zich geleidelijk een kleine kolonie gevormd. Die sinds 1950 intensief wordt beschermd. Elk jaar worden in Dunedin de klokken geluid als de eerste albatros terugkeert op Taiaroa Head.

Koningslepelaar

 Koningslepelaar

Er vlogen bij Taiaroa Head niet alleen albatrossen en meeuwen boven zee. Hierboven een koningslepelaar. De koningslepelaar is vrij recent aan een opmars in Nieuw-Zeeland begonnen. 

 Bonte aalscholver

De meeste aalscholvers die we hier zagen waren gevlekte aalscholvers, maar de vogel die hier vliegt is duidelijk een bonte aalscholver. Hij heeft een witte buik en is verder bijna helemaal zwart.

Op de rotsen zaten een heleboel gevlekte aalscholvers. De grijze rug is veel lichter dan bij vrijwel alle andere aalscholversoorten. Deze soort komt uitsluitend in Nieuw-Zeeland voor.

Hierboven het uitzicht bij het Royal Albatross Centre. Daarna moesten we weer een stukje rijden om bij het natuurgebied te komen dat de belangrijkste bestemming was van deze excursie. Onderweg bleek dat onze gids over buitengewoon goede ogen beschikte. Hij zag een uiltje dat verscholen zat in een boomstronk en in de verte een ijsvogel op een paaltje. Het is gelukt om ze op de foto te krijgen, maar de afstand was te groot om er iets moois van te maken.

Daarna zetten we koers naar het gedeelte van Otago Peninsula dat privébezit is van van het bedrijf dat de excursies hier organiseert. De enige manier om er te komen is via zo'n excursie. Meest bijzondere aspect van deze excursie is dat je een grote kans hebt om de zeldzame geeloogpinguïn te zien. De rit eindigde boven aan een klif tussen een massa schapen. 

Nieuw-Zeelandse zeeberen

Van het eindpunt van de weg was het maar een paar minuten lopen naar het uitkijkpunt op de rotsen waar veel zeeberen lagen. Het was voor ons de vierde kolonie van deze reis, maar zeker niet de minste. Er zaten veel beesten en je stond er relatief dichtbij.

De jonge zeebeertjes ravotten in kleine poeltjes waar ze weinig gevaar lopen. Deze plekken binnen de kolonie zijn een soort crèche voor de kleintjes.

Kelpmeeuwen

Tussen de zeeberen zaten ook een aantal jonge kelpmeeuwen. De kelpmeeuw lijkt op de op het noordelijk halfrond levende kleine mantelmeeuwen. Ze lijken nog totaal niet op de volwassen meeuwen die zwart-wit zijn en een gele snavel met rode punt hebben. 

In Nieuw-Zeeland wordt de kelpmeeuw Karoro genoemd.

In het water dreven grote slierten zeewier. Het is een bruinwier met de naam durvillaea antarctica. Een echte Nederlandse naam heb ik niet kunnen vinden. Het is de meest voorkomende soort wier in dit gebied.