Mount Maunganui

Na een ontbijtrampje in Whakatane zijn we vertrokken richting Mount Maunganui. Mount Maunganui is een stad op een smal schiereiland bij de haven van Tauranga en het is tevens de naam van een berg op het uiteinde van het schiereiland.

Het is een dode vulkaan met een hoogte van 232 meter. Je kunt hier naar de top lopen, maar er is ook een pad onderlangs de berg. We hadden tijdens deze reis al zoveel klimmetjes naar uitzichtpunten achter de rug dat we hier gekozen hebben voor de wandeling langs het water.

Het was een mooie wandeling zo onderlangs de berg, langs de stranden en de rotsachtige kust.

Deze 28-ste januari was opnieuw een dag met erg mooi zomerweer. Nog even van genieten want een paar dagen later stond de terugreis naar kil, nat en winderig Nederland op het programma. Wel lekker om de hele maand januari in je zomerkleren rond te lopen.

Voor de kust liggen een aantal kleine eilanden zoals het eiland Karewa op de foto links. Een klein natuurreservaat waar onder andere brughagedissen leven. Op de stranden zitten zeeberen, maar daar hadden we tijdens deze reis al zoveel voorbeelden van gezien dat het geen probleem was dat deze groep voor ons onbereikbaar bleef.

Kelpmeeuwen

Zo dicht bij zee zitten natuurlijk altijd veel meeuwen. In dit geval kelpmeeuwen. De bruine vogel is een jonge meeuw.

Welkomzwaluw

Meestal komen zwaluwen in hoog tempo langszeilen als je langs het water loopt. In dit geval zaten er een paar aan de kant die zich mooi op de foto lieten vereeuwigen.

Grijsrugbrilvogel

De grijsrugbrilvogel hadden we vaak gezien in Nieuw-Zeeland, maar er was er nog niet eerder een die zo mooi voor de lens zat.
De grijsrugbrilvogel hadden we vaak gezien in Nieuw-Zeeland, maar er was er nog niet eerder een die zo mooi voor de lens zat.

Moeraki Boulders

Op Koekohe Beach, ten noorden van Moeraki liggen grote ronde stenen op het strand, de Moeraki Boulders. Ze zijn vermoedelijk zo'n 60 miljoen jaar oud en zijn harder dan het omringende gesteente.

 

Ze komen vrij uit de kliffen als het omringende gesteende erodeert. Op één plaats kon je zien hoe zo'n nieuwe boulder vrij begint te komen uit de kliffen.

 

Sommige boulders zijn nog vrijwel kogelrond, andere zijn in stukken gebroken en hebben hun langste tijd gehad.

Hierboven zijn nog alleen restanten van de keien te zien die hier ooit hebben gelegen. Het was heerlijk weer om nog een tijdje over het mooie strand te slenteren. We hadden hier voldoende tijd voor want het was niet meer zo ver rijden naar ons hotel in Dunedin.

Arjan dacht dat er bij dit strand ook nog een filmlocatie was, maar die hebben we niet kunnen vinden.

Kelpmeeuw

De kelpmeeuw is een meeuw van het zuidelijk halfrond. We hebben deze meeuwen eerder gezien in Zuid-Amerika, op de Falklandeilanden en in Antarctica. Het is de enige meeuw die zo ver zuidelijk voorkomt. Ook in Nieuw-Zeeland hebben we een paar keer een kelpmeeuw gezien.

Nieuw-Zeelandse zwarte scholekster

 

Deze zwarte Nieuw-Zeelandse scholekster was op zoek naar iets eetbaars.

 

Helemaal rechts op de foto met de heuvel is nog een stukje van het dorpje Moeraki te zien. We zijn hier niet geweest. Het is een piepklein dorpje met nog geen 100 inwoners. Wij zijn na het bezoek aan dit strand doorgereden naar de op een na grootste stad van het Zuidereiland, Dunedin.

Dunedin

Ons hotel lag in George Street, de belangrijkste winkelstraat van de stad. Dunedin is een studentenstad met ruim 100.000 inwoners. De stad ligt aan Otago Harbour, een mooie baai, maar helaas toont de stad zich juist hier van haar lelijkste kant. Het havengebied oogt als een gore Schotse industriestad. Vlakbij de haven ligt het station van Dunedin, het schijnt het meest gefotografeerde gebouw van de stad te zijn. Treinen komen er bijna niet meer. Er zijn alleen een paar toeristenlijntjes die nog in gebruik zijn en een paar keer per dag vertrekt er een trein. Via Tripadvisor hebben we een leuk restaurant* gevonden waar het eten prima was. Hoewel er geen link tussen het restaurant en Nederland was hoorden we tot onze verbazing Marco Borsato uit de luidsprekers.

*Dit restaurant heeft de Covid pandemie niet overleefd.

Abel Tasman National Park (2)

Tonga Quarry

Bij Tonga Quarry zijn we van de boot gegaan voor een wandeling van een kleine twee uur naar Medlands Beach. Het is geen zware wandeling en de tijd die we hadden tot het punt waar we weer met de boot werden opgepikt was ruim voldoende. Het weer was inmiddels aardig opgeknapt.

Afrikaanse lelie en varens

Bij het strand van Tonga Quarry zagen we deze Afrikaanse lelies. Het zijn mooie bloemen, maar de naam zegt het eigenlijk al, ze horen niet thuis in Nieuw-Zeeland. Wat wel bij Nieuw-Zeeland hoort zijn de varens. De bossen staan er vol mee. Er zijn veel verschillende soorten waarvan sommige zo groot worden als palmbomen.

In de periode voordat wij er waren had het veel geregend op het Zuidereiland. Het zag er daardoor overal erg groen uit in de bossen.

Weka

In het noordelijke deel van het Zuidereiland en dus ook in het Abel Tasman National Park hebben we een heleboel weka's gezien. Het zijn vrij grote niet vliegende vogels ter grootte van een kip. Het lichaam lijkt een beetje op dat van een kiwi, maar de snavel van een kiwi is veel langer. Bovendien zijn kiwi's 's nachts actief en weka's overdag. Ze behoren tot de familie van de meerkoeten en waterhoentjes. Ze staan bekend als brutale en nieuwsgierige vogels. Laat je een broodje slingeren dan zal de weka ermee vandoor gaan.

Op een gegeven moment hadden we uitzicht op het strand bij Bark Bay. Een klein eindje daarachter lag het strand waar we werden opgepikt door de boot, Medlands Beach.

Het strand hieronder heet Medlands Beach. Doordat we behoorlijk doorgelopen hadden bleef er nog wat tijd over om hier van de natuur te genieten.

Kaka

De kaka is een inheemse papegaaiachtige uit Nieuw-Zeeland. In het Abel Tasman National Park was de vogel uitgestorven door ziektes en door de mens ingevoerde roofdieren zoals de hermelijn en de opossums. Kort voor onze komst zijn er in het park toch weer 25 kaka's vrijgelaten in de hoop dat ze een gezonde populatie kunnen vormen. Één van deze geïntroduceerde vogels hebben we gezien. Omdat ze door mensen zijn grootgebracht hebben ze de neiging om zich rond de plekken op te houden waar veel wandelaars komen. Daar hingen dan ook bordjes met het verzoek om ze niet te voeren.

Nieuw-Zeelandse zwarte scholekster

Deze scholekster is soms gedeeltelijk wit, maar in dit geval waren het allemaal volledig zwarte exemplaren. De deels witte scholeksters kunnen worden verward met een tweede soort scholekster in Nieuw-Zeeland, de Finsch' scholekster. De zwarte scholeksters zijn wat groter. Ze hebben een oranje ring rond de ogen.

Kelpmeeuw

Deze meeuw komt langs vrijwel alle kusten op het zuidelijk halfrond voor. Het is ook de enige meeuw die in Antarctica voorkomt. Ze zijn een stuk groter dan de roodsnavelmeeuwen hieronder. 

Roodsnavelmeeuw

De meeste meeuwen die je langs de Nieuw-Zeelandse kust ziet zijn roodsnavelmeeuwen. Ze komen buiten Nieuw-Zeeland alleen op enkele (subantarctische)eilanden voor. De meeuwen op de volgende foto's zaten rond de boot die ons oppikte om terug te varen naar Kaiteriteri.

Nog een paar laatste beelden van het Abel Tasman National Park. Die avond hadden we opnieuw een overnachting in Motueka. 's Avonds zijn we weer gaan eten bij een Thai en hebben we nogmaals de maskerkieviten in het park bekeken. De foto's daarvan waren al eerder in dit verslag te bewonderen.