Mount Maunganui

Na een ontbijtrampje in Whakatane zijn we vertrokken richting Mount Maunganui. Mount Maunganui is een stad op een smal schiereiland bij de haven van Tauranga en het is tevens de naam van een berg op het uiteinde van het schiereiland.

Het is een dode vulkaan met een hoogte van 232 meter. Je kunt hier naar de top lopen, maar er is ook een pad onderlangs de berg. We hadden tijdens deze reis al zoveel klimmetjes naar uitzichtpunten achter de rug dat we hier gekozen hebben voor de wandeling langs het water.

Het was een mooie wandeling zo onderlangs de berg, langs de stranden en de rotsachtige kust.

Deze 28-ste januari was opnieuw een dag met erg mooi zomerweer. Nog even van genieten want een paar dagen later stond de terugreis naar kil, nat en winderig Nederland op het programma. Wel lekker om de hele maand januari in je zomerkleren rond te lopen.

Voor de kust liggen een aantal kleine eilanden zoals het eiland Karewa op de foto links. Een klein natuurreservaat waar onder andere brughagedissen leven. Op de stranden zitten zeeberen, maar daar hadden we tijdens deze reis al zoveel voorbeelden van gezien dat het geen probleem was dat deze groep voor ons onbereikbaar bleef.

Kelpmeeuwen

Zo dicht bij zee zitten natuurlijk altijd veel meeuwen. In dit geval kelpmeeuwen. De bruine vogel is een jonge meeuw.

Welkomzwaluw

Meestal komen zwaluwen in hoog tempo langszeilen als je langs het water loopt. In dit geval zaten er een paar aan de kant die zich mooi op de foto lieten vereeuwigen.

Grijsrugbrilvogel

De grijsrugbrilvogel hadden we vaak gezien in Nieuw-Zeeland, maar er was er nog niet eerder een die zo mooi voor de lens zat.
De grijsrugbrilvogel hadden we vaak gezien in Nieuw-Zeeland, maar er was er nog niet eerder een die zo mooi voor de lens zat.

Cape Kidnappers

Bij Cape Kidnappers zit een grote jan-van-genten kolonie. We hadden eigenlijk een excursie geboekt met een tractor over het strand om de kolonie te bezoeken. Helaas werd die excursie geannuleerd vanwege instabiliteit van het pad van het strand naar de hoger zittende kolonie door hevige regenval. In plaats daarvan hebben we een alternatieve excursie geboekt bij een bedrijf dat de excursie met bussen over land uitvoert. Omdat de weg naar de kaap over privéterrein loopt is het geen optie om zelf naar de vogels te gaan. 

Maoriwaaierstaart

Omdat we een beetje vroeg waren hebben we nog even rondgelopen in de buurt van de ingang van het bedrijf. Op een hek zat een mooie maoriwaaierstaart. Er zaten ook een aantal welkomzwaluwen.

Welkomzwaluwen

Kort voor vertrek zagen we nog een zwartrugfluitvogel. Een beetje een vreemde naam voor een vogel die juist op zijn rug niet helemaal zwart is.

Zwartrugfluitvogel

Daarna konden we in de bus en reden we richting Cape Kidnappers. Onderweg zagen we een witwangreiger en werden we getrakteerd op een ongelooflijke hoop geouwehoer van de chauffeur/gids. Met een zwaar en nogal onverstaanbaar accent zat die man te zwammen vanaf het moment dat hij in de bus stapte totdat we weer terug waren. Nauwelijks geluisterd. Er zat een hoop onzin bij over een golfbaan en een boerderij. Ik had niet de indruk dat daar iemand op zat te wachten. We waren hier voor een vogelkolonie.

Witwangreiger

Onderweg werd er één keer gestopt op een plek die erg mooi uitzicht over zee en de kustlijn gaf. 

Uitzicht landzijdeUitzicht zeezijde

Cape Kidnappers heeft zijn naam te danken aan James Cook. Toen hij hier op 15 oktober 1769 met de HMS Endeavour voor anker ging probeerden een paar Maori in een bootje een bemanningslid, een 12 jarige jongen met de naam Taiata te ontvoeren. De ontvoering mislukte en twee van de drie ontvoerders kwamen om bij het incident. En de naam Cape Kidnappers was geboren.

Jan-van-genten kolonie

Bij Cape Kidnappers zit een van de grootste jan-van-genten kolonies ter wereld. Duizenden vogels broeden op deze hoge kliffen. Net als bij de kolonie die we in het begin van de reis bij Muriwai zagen gaat het hier om de pacifische jan-van-gent. Die overigens veel lijkt op de jan-van-gent die in Europa voorkomt. Deze vogels uit Nieuw-Zeeland hebben wat meer zwarte veren rond de vleugels. De busjes stopten vlakbij de broedkolonie. Er was laag bij de grond een koord gespannen waar je achter moest blijven staan, maar je kon de vogels vanaf slechts enkele meters bewonderen.

De kuikens komen rond de tweede helft van oktober uit het ei. Dat betekent dat de kuikens die we hier zagen al zo'n drie maanden oud waren. Omdat er tussen de oudste en jongste kuikens een paar weken verschil zit zie je ze in verschillende stadia in de kolonie. We zagen dat sommige kuikens nog gevoerd werden.

De nesten worden continu bijgewerkt. De vogel die we hier zien vliegen is een mannetje. De vrouwtjes verzamelen geen nestmateriaal.

In de lucht boven de kolonie was het een drukte van belang. Het kost veel energie om de vraatzuchtige kuikens te voeden.

Het was fantastisch om zo dicht bij deze mooie vogels te staan.

Op de volgende foto lijkt het alsof de jan-van-gent van de rand af kukelt, maar dat was natuurlijk niet het geval.

Echte liefde

Vanaf de zijkant van de kolonie had je uitzicht op een paar rotspunten in zee. Op het deel van die rotsen dat het dichtst bij ons was zat een tweede broedkolonie met jan-van-genten.

In de verte lagen een paar kleine rotseilandjes in zee die ook weer waren gevuld met kleine kolonies jan-van-genten. Dat gedeelte wordt aangeduid met de naam Black Reef Colony. De excursie die we oorspronkelijk hadden geboekt zou daar een tussenstop hebben.

Tussen alle jan-van-genten zaten ook de nodige meeuwen op zoek naar een gemakkelijk te scoren hapje. Hier een jonge en een volwassen roodsnavelmeeuw. De poten en de snavel van de jonge meeuw moeten nog verkleuren tot het felle rood van de volwassen dieren.

We hadden ook nog een kaartje gekocht van de kolonie, maar het is niet de grote kolonie die hier te zien is. Blijkbaar zat er beneden op het strand nog een kleinere groep.

Te Puia

Te Puia ligt aan de zuidrand van Rotorua en is een plek voor Maoricultuur en geothermische verschijnselen. Wij hebben ons volledig gericht op het laatste aspect. Direct na de ingang zagen we dat we in de buurt van een kiwi-house zaten. Wij wilden de nationale vogel van Nieuw-Zeeland wel zien en zijn dus naar binnen gegaan. Het was er vrij koud en donker met alleen wat rood licht. De kiwi is een erg schuwe vogel die 's nachts actief is en dit is blijkbaar de enige manier om zo'n vogel te zien. Er waren twee verblijven en in beide verblijven zat één kiwi. Nadat onze ogen een beetje gewend waren aan de duisternis hebben we beide vogels gezien. Het was niet toegestaan om hier foto's te maken. 

Het eerste geothermische veld waar we langs liepen bestond uit modderpoelen. Niet erg fotogeniek, maar toch wel indrukwekkend als je ernaast staat. Er staken een paar rokende schoorsteentjes bovenuit.

Pohutu geiser

Verreweg het meest indrukwekkende onderdeel van Te Puia is de Pohutu geiser. Pohutu betekent "grote plons" of "explosie" en je ziet al van ver de rookwolken opstijgen op de plek van de geiser. Zo'n 20 keer per dag is er een uitbarsting en dan kan het water tot 30 meter hoog spuiten. Boven een uitbarsting van de geiser op een ansichtkaartje. Op het moment dat we bij de geiser aankwamen was het vrij rustig.

Rond de openingen van stoomgaten in vulkanische gebieden zie je vaak gele zwavelafzettingen. Zo ook hier bij de Pohutu geiser.

Terwijl we bij een van de uitkijkpunten stonden was er een uitbarsting van de geiser. Op de achtergrond is de ruïne van het Geyserlandhotel te zien. Dit hotel is in 2017 gesloten omdat de bodem onder het hotel aan het verzakken was. Waarschijnlijk was het niet zo slim om zo'n groot gebouw pal naast een geiserveld te bouwen.

De ene ruïne voor de andere met daarnaast de uitbarsting van de Pohutu geiser.

Welkomzwaluw

De welkomzwaluw komt voor in Australië en Nieuw-Zeeland. Oorspronkelijk komen ze uit Australië, maar er zijn er waarschijnlijk rond 1900 een paar overgevlogen naar Nieuw-Zeeland en inmiddels zijn ze in vrijwel het hele land te zien. Opvallend dat ze hier rond de hete bronnen van de Pohutu geiser vlogen.

Toen de geiser weer tot rust was gekomen zijn we doorgelopen om de rest van Te Puia te verkennen.

Hier en daar nog een klein geisertje en enkele warmwaterbronnen zoals de blauwe erg warme bron op de foto hieronder.

Tijdens de wandeling werden we ook nog geconfronteerd met een beetje Maori-kunst. Er stonden tussen de bomen en struiken een aantal Maori sculpturen.

Er vloog ook een vink rond. Één van de vele soorten die eigenlijk niet in Nieuw-Zeeland thuishoort en is ingevoerd door de Europeanen.